‘Waarom’ is één van mijn meest favoriete woorden. Eigenlijk ben ik die fase nooit ontgroeid. Ik wil graag echt weten wat er aan de hand is, hoe iets in elkaar zit en waarom het linksom handiger draait dan rechtsom. Dus koester ik mijn waarommen. Ook al maakt het soms dat ik mij dom voel.

Domme vragen met charme
Domme vragen bestaan niet zeggen we dan. Jaja. Nou ehm gelul. Vragen kunnen soms ongenadig dom klinken en overkomen. Zeker als je die als volwassene stelt aan een andere volwassene. En het vraagt nogal wat charme en glimlachen om een antwoord te krijgen op een ogenschijnlijk domme of de zoveelste waarom-vraag. Toch is dit vaak de vraag die het probleem open gooit.  Omdat wij grote mensen zo dom zijn om veel te weinig waarom te vragen. Echt doorvragen en luisteren heet dat dan in ons jargon.

Pas op voor goeroe’s 
Want als ik een slim mens ben met veel ervaring dat geloof je me toch gewoon? Dan hoef je toch niet waarom te vragen….? Wel dus. Juist bij de superslimmerikken, Bazen met een hoofdletter B en bij iedereen die bovenaan één of andere top 100 staat. Sterrenstatus is voor sterren, en ook in die wereld zijn er maar enkelingen die in staat zijn om continu te blijven ontwikkelen en luisteren. Die in staat zijn om de trends te creëeren in plaats van ze te volgen.

Pas dus op voor zelfuitgeroepen of door ons benoemde goeroe’s met de sterrenstatus in hun kop. Die zijn het meest lastig. Als de gezinshoofden waken ze over hun gedachtegoed en plaatsen ons toehoorders daarmee in de positie van Kinderen en Kleinkinderen die maar te volgen hebben. ‘Daarom’ is hun antwoord op jouw nieuwsgierigheid. Daarom is een brevet van onvermogen. Een openlijke afwijzing van de eeuwig lerende mens. Zeker in ons vak van communicatie; daarin is geen alwetendheid, geen gouden formule. Wat vandaag werkt is morgen flauw, en andersom.

de Waaromfase
Eigenlijk ben ik heel graag een Kind in de Waaromfase. Want geen groot mens kan zo goed scherpe vragen stellen als een kind. En zo volhardend door-waarommen. Ouders maken de fout dat zij denken dat je op elke vraag van een kind een antwoord moet hebben. Dat is pas dom. Daarom 🙂 voel ik me dus zo blij om mee te mogen werken met De Kindercorrespondent; een beweging, een organisatie, een goed doel (geef het beestje een naam – wij zijn er nog even niet uit) waarin we samen dit perspectief weer gaan omarmen. Als eeuwig lerende mensen, geen klein of groot, maar gelijk.