Een journalist heeft nooit vakantie. Zelfs op het schoolplein kun je nieuws vinden dus waarom zou je journalistenoor dan op stil staan. De mooiste mediaverzoeken begonnen ook dan ook met ‘Ik liep van het weekend in het bos en toen zag ik….’. Ergens handig, maar ook wel vermoeiend. Want hoe kom je dan ooit aan je rust? Wat ik mij echter nooit echt heb gerealiseerd, is dat de woordvoerder in mij ook nooit uit gaat.

 

De 10-seconden-quote

Dit jaar heb ik mijn trainingen op de kop gezet. Ik wilde meer interactie in de groepen; mensen het zelf laten ervaren. Eén van de nieuwe oefeningen is nu dus het maken van een kernboodschap voor een interview. Geen lap tekst, maar de 10-seconden-quote waarvan jij wil dat hij overeind blijft in de eindmontage. Het antwoord op de vraag ‘En waarom doet u dit nou echt’ of ‘Wat maakt deze investering voor uw bedrijf nou zo essentieel’. De context legt de journalist wel uit in zijn introductie, jouw quote moet gaan over de achterliggende reden, motivatie of de drijfveer om te doen wat je doet.

Dat lijkt makkelijk en is het niet. Cursisten breken doorgaans hun kop hierop. En dan realiseer ik me wederom dat woordvoering een vak is, geen kunstje. Tot mijn eigen verrassing rollen deze quotes zo van mijn tong. Ik luister naar de casus, kijk het bedrijf en de casus, de omgeving waarin ze opereren en binnen een paar minuten rolt er een 90%-versie van de quote uit. Het gaat vanzelf.

 

De woordvoerder van mijn emoties

Handig. Maar ik blijk dat niet alleen in mijn werk te doen. Ik realiseerde me laatst dat ik regelmatig mijn eigen woordvoerder ben. Als ik het niet meer begrijp, te lang nadenk over mijn gevoel of het te dichtbij komt en ik iemand anders pijn moet doen in mijn feedback, dan komt mijn woordvoerder in beeld en die gaat het uitleggen. Waar we dat in het werk prima accepteren, is dat in het echte persoonlijke leven niet altijd handig. Gevoel is zoveel meer dynamischer dan een gemiddelde bedrijfsstrategie….(niets vrouwelijks is mij vreemd).

Wacht. Ik leg het uit: Dit jaar, 2017, gaat de boeken in als een onstuimig emotioneel jaar en ik vrees dat ik (en velen om mij heen) daar heel 2018 van moet bijkomen. Klinkt mooi heh… maar wat zeg ik nou werkelijk? Heb je enig idee wat er is gebeurd? En als ik het hierbij laat durf je dan door te vragen, terwijl jij – als sensationele nieuwszoeker- toch wel iets van nieuwsgierigheid hebt opgebouwd. Ik lieg niet, maar ik klets er toch ook wel redelijk omheen. Aan jou de eer om door te durven vragen. En dat is in persoonlijke emotionele situaties een stuk minder makkelijk dan in een scherpe ondervraging over onvolkomenheden in de nieuwste kwartaalcijfers.

 

Dagdromen over scenario’s

Er is nagenoeg geen gesprek wat ik niet al heb gevoerd. Zeker over belangrijke onderwerpen, voor werkzaken maar ook zeker wel privé. Onder de douche, in de auto, in de trein naar buiten starend. Ik zak weg in dagdromen waarin elk mogelijk scenario langskomt en mijn woordvoerder het -als een computerspelletje met oneindig veel levens- probeert net zo lang totdat ik het juiste antwoord heb gevonden. Ik denk er niet eens meer over na; net als dat je bij het autorijden niet nadenkt over schakelen, gasgeven, knipperlicht aan, sturen en de ruiterwisser bedienen terwijl je ook nog de weg zoekt.

Mijn voornemen voor 2018 is dus rust. En ik denk dat het begint met het vaker uitzetten van de woordvoerder van mijn emoties. In mijn vak als woordvoerder heb ik al regelmatig de inhoud het woord laten voeren; of het nou boswachters, projectleiders of ecologen zijn… ze kunnen zelf het verhaal eigenlijk prima vertellen. Dus waarom zou ik dat niet durven voor mijzelf… een mooie overpeinzing voor onder de kerstboom.

 

Tenzij er tussen nu en eind december idiote nieuwsdingen gebeuren, ben ik weer terug met mijn blog in januari. Ik wens jullie een pracht van een kerstvakantie met veel uitslapen, luieren, lieve mensen om je heen, knuffels, lekker eten en veel buitenlucht om weer fris te worden.

Dank voor de leuke meedenkende en kritische reacties op mijn verhalen dit jaar en ik kijk uit naar meer in 2018!

Met lieve groet, Marjet