Het Europese Hof in Luxemburg heeft op 7 november 2018 het Nederlandse natuurvergunningenbeleid van tafel geveegd. De uitspraak betekent dat duizenden natuurvergunningen voor bedrijfsuitbreidingen die sinds 2015 zijn verleend nooit hadden mogen worden afgegeven. Concreet gaat het om bedrijfsuitbreidingen van veehouderijen, diverse kolencentrales en biomassa- installaties. Ook het tracébesluit voor uitbreiding van de Ring Utrecht (A27) met de bijbehorende bedreiging van Amelisweerd is hiermee op losse schroeven komen te staan. De Nederlandse natuur zucht al meer dan vijftig jaar onder ernstige natuurschade vanwege veel te hoge concentraties stikstof, vooral veroorzaakt door het bedrijfsleven en met name de intensieve veehouderij. We vergiftigen onze natuur en daarmee onszelf. Deze juridische titanenstrijd is gewonnen door drie kleine milieuorganisaties, waaronder Mobilisation for the Environment en Vereniging Leefmilieu.

Op maandagavond 5 november krijg ik een telefoontje of ik wil helpen om deze uitspraak in de media te brengen. Beetje kortdag, maar het onderwerp gaat me aan het (groene) hart. Dus natuurlijk help ik. Mobilisation for the Environment en Vereniging Leefmilieu zoeken hun weg naar de landelijke pers. De contacten met de groene vakpers lopen al prima, maar de grotere groep van groene duurzame journalisten bij de landelijke redacties zijn er niet. Uit mijn ervaring als woordvoerder in de groene sector weet ik dat de PAS (de programmatische aanpak stikstof) een ongelooflijk complex onderwerp is, journalisten moeten zich dus echt inwerken. Ik veeg mijn agenda op dinsdag en woensdag leeg, herschrijf en verstuur het persbericht en maak een enorme bellijst langs vele journalisten om hen wakker te schudden en van extra informatie te voorzien. Uiteindelijk is de uitspraak woensdag de hele dag in het nieuws en ook in de weken daarna komt het onderwerp veelvuldig terug in de media. Niet gek natuurlijk; want er is veel werk aan de winkel voor de overheid!