Ik zoek het nieuws. Niet het grote nieuws in de categorie Minister Dood, Aanslag Op Stad of Brug Valt Om. Nee, het gewone-doorsnee-gehaktballen-met-aardappelen-en-boontjes nieuws. Burgerlijk nieuws. Mijn burgerlijke nieuws deze week was de ontdekking van de DAB, en ik ontdekte hem offline aan mijn keukentafel (jaja, het moet niet gekker worden). Zelfs mijn zoon van vijf bleek ‘em te kunnen. Ik was dus laat; erg ergerlijk als je nieuwsjunk denkt te zijn. Zie PS als je ook zo traag bent:)

Waarheen leidt de weg?
Toch zette het me aan het denken over zacht, klein en gewoon nieuws. Ik weet niet meer waar ik het moet zoeken. Ik gaf onlangs een lezing over trends waarbij ik, interactief als ik graag ben, mijn publiek aan het werk zette. De naar mijn idee nogal ingesufte raamambtenaren bleken levendiger, hipper én betrokkener dan ik ooit had durven dromen. Hoogtepunt van de middag was toch wel het clubje heren op leeftijd die uit volle borst ‘Waarheen leidt de weg’ gingen zingen. En zijn ze daarmee oud? Nou… ehm vast ook wel, maar vooral vind ik het interessant dat ze een punt aanhalen wat wij allemaal voelen: we hebben keuzestress.

Alles kan, mag en mixt
En als nou iets het woord van de eeuw is, is het wel keuzestress. In één van mijn colleges kregen 40 studenten de opdracht een eigen visie op journalistiek, pers en media voor de toekomst te schetsen en wat blijkt? Alles komt voorbij. Van nieuws snacken tot de opkomst van de onthaastende papierenkrantlezende tegenbeweging, burgerjournalistiek met virtual reality en de ultieme zoektocht naar de waarheid en de borging van journalistieke waarden (jaja zelfs die!).  Ze kunnen niet kiezen. Het Stimuleringsfonds voor de Journalistiek is een interessante discussie gestart met een nog interessantere website. Neus er maar eens rond: www.journalistiek2025.nl. In vier scenario’s schetsen ze de mogelijke toekomsten van de komende 10 jaar pers en media. Het gaat van alles zelf doen, naar alles laten doen, van terughoudend naar radicaal. Dat is zo ongeveer het hele spectrum wat er te kiezen valt.

Routebeschrijving?
En dan voel ik het: terwijl ik hinkepotend mijn keuzes sta af te wegen, wandelt het nieuws arm in arm met de DAB het pand uit. Via totaal andere wegen dan ik ooit mogelijk had geacht. Mij achterlatend met de stroves van Mieke Telkamp uit 1971…

PS: Over de DAB (mocht je net zo traag zijn als ik)
De DAB is overigens een op schoolpleinen geëvolueerde sportersmove. Sporters doen wel eens vaker rare dansjes, maar ik zie nog niet hordes scholieren met een ontbloot bovenlijf door de gangen rennen…. De DAB doen ze wel. Geen klaslokaal meer zonder de DAB. Offline viraal gegaan. Het kan dus nog. #vindikleuk.